ليلاي من آيي

من بي چاره مجنون تو گشتم كه تو ليلاي من آيي

دل بريدم  از همه  عالم تا تو به  دنياي من آيي

من بيمار شدم از تيزي آن خنجر ابروي دو چشمت

خواهم كه به جادوي نگاهت به مداواي من آيي

من ساخته ام در غم هجران تو درياچه اي از اشك

بدين خاطر كه ماهي شوي و به درياي من آيي

من كه لحظه اي از ديدن تو  چشم نبستم خواهم

روزي بر سر كوچه عشقم به تماشاي من آيي

از همان روز اول كه  غنچه رخسار  تو را بو  كردم

چشم بر گلزار جهان بستم تا گل زيباي من آيي

من كه غريبم از عشق تو در كل جهان بي وفايي

 اي سلطان قلبم خواهم  كه تو آشناي من آيي

از آثار وحید شکرزاده

روز مادر زادت

به والله  هرگز  از يادم  نرود  آن روز  مادر زادت

 اي يار  نازنينم  اين لحظه  فرخنده  مبارك بادت

روزي آخر فداي تو خواهم  كرد اين  جان و تنم

كه لايق تر از جان شيرينم نباشد هديه ميلادت

گر تو ليلاوش از هر كس  ديده ام شيرين تري

بخدا قسم  كه من مجنون عاشقترم از فرهادت

اگر شادي تو ديدن  مرواريد  اشكهاي  منست

به گريه از خدا خواهم كه  هميشه كند شادت

گر تو را خوش مي آيد آزار اين دل درمانده من

تا تواني جور و جفا كن كه  ديگر كرده ام آزادت

دروازه هاي دلم گشوده است  به اميد آمدنت

بيا جانان من  كه من هستم هميشه به يادت

از آثار وحید شکرزاده

به خدا این شعر را از ته دل نگفتم ...

برو

برو  لیلا  تو  مجنون  را برنجاندی  ز بی دادت

اگر خواهم در این شعرم  زنم  آتش  به بنیادت

به چه سرعت من از یاد  دل سنگت   برون گشتم

دگر  حتی  فراموشم  شده   آن  روز   میلادت

من  ساده به  پای  تو  غرور  خود  فدا  کردم

نبودی  تو  به  من لایق  برو  که  بردم  از یادت

به من گفتی که  می خواهی نباشم  من دگر مجنون

نترس از من تو شیرین باش منم گردم چو فرهادت

تو که دیدی به هر سازت برقصیدم  گسستی دل

ولی اما بدان زین  پس نبیند  کس تو را شادت

گمان کردی که من بی تو شوم تنها تو کور خوندی

منم  با  دلبری  دیگر   دهم  فکر   تو  بر  بادت

از آثار وحید شکرزاده

همکار من

الا دختر چه می بینم آن دل  سنگت گرفتار من است

آنکه می گفت نمی خواهم تو را تشنه دیدار من است

آنکه  نیامد بر سر  کوی  من دیوانه  از روی  وفاداری

حال بنگر که او در بازار گرم عاشقان خریدار من است

آنکه دل می ربود و می شکست نمی دانم چرا حالا

به جای آن دل  آزاری اسیر این چشم  بیمار من است

آنکه  عیبم  می نمود از  زل زدن  در رخسار  ماهش

 اینک همه تن چشم شوید که او هم همکار من است

آنکه این طبع غزل  خوان مرا به باد  سخره  می داد

حالا  همین  او  مست از  این  طبع  گهربار من است

مجنونا  آنکه روزگاری گفت در تو هیچ هنری نیست

حال ببین که چگونه او  عاشق این  اشعار من است

از آثار وحید شکرزاده

من اينم و تنها همين دارم

به سر شور و به دل عشق تو يار نازنين دارم 

به اميد لب  لعلت  لبي من  بوسه  چين دارم

اگر هستند قارون صفت آن  عاشقان  ديگرت

من هم در سينه خود دلي  همچون نگين دارم

اگر آنان از بهر وصالت دو صد من  زر ببخشند

من تنها فداي يك نگاهت اين جان شيرين دارم

اگر عشقت در آنان شور فرهاد آرد غم نباشد

كه من در عشق ليلا شهرت مجنون زمين دارم

گر آنان دارند براي خود مال و مقامي بنگر كه

من هم از همه عالم ياري چنين مه جبين دارم

مجنونا  من ندارم جز  عشق و محبت چيزي

خواهي يا نخواهي  من اينم و تنها همين دارم

از آثار وحید شکرزاده